Oleh: Bernard Saw

Walaupun mempromosikan pelancongan berasaskan durian berpotensi meningkatkan pendapatan, kesukaran di sebaliknya tidak semestinya mampu ditanggung oleh semua pihak. Pemilik kebun perlu terlebih dahulu menguruskan kebun dengan efisien dan menghasilkan durian yang berkualiti tinggi. Jika tidak, mereka akan kerap berhadapan dengan tekanan dan cabaran yang besar. Terutamanya ketika menganjurkan acara berskala besar, usaha tersebut sering menguras tenaga, masa, dan fikiran. Mencapai keseimbangan yang mampan antara aktiviti penanaman dan pelancongan sememangnya merupakan satu cabaran yang tidak mudah.

Pelancongan Durian Sukar Dijalankan

Pengurus “Bukit Durian”, sebuah destinasi pelancongan di Keningau, Sabah, Eddy Yap   mengakui bahawa beliau pernah membuka durian secara berterusan selama 10 jam dalam satu acara mencicipi durian, sehingga begitu letih hingga langsung tidak berminat untuk mengadakan lagi. 

Beliau mengimbas kembali: “Saya masih ingat pada satu masa, isteri saya menganjurkan acara ‘Open Dine-in’ untuk makan durian, ketika itu Perintah Kawalan Pergerakan baru sahaja tamat, kami telah membuka 600 kilogram durian. 

Kebanyakan pelancong yang datang tidak dikenali, mereka memegang kamera dan memerhatikan saya membuka durian, setiap seorang seperti bos, hati saya berdebar-debar dan tekanan sangat kuat. Akhirnya, saya membuka durian selama 10 jam   berturut-turut, dan pada waktu malam seluruh badan saya rasa sakit otot.” 

"Bukit Durian" di Keningau bukan sahaja menjadi lokasi popular penduduk tempatan untuk berkhemah dan mendaki, malah tumpuan peminat durian menikmati buah tersebut.

 

Eddy Yap merupakan pembaca majalah "Agroworld", dan berseloroh bahawa banyak pengetahuan tentang penanaman durian dipelajarinya daripada artikel-artikel dalam majalah tersebut.

 

Pada hari tersebut, seorang saudara turut membantu membuka durian, namun turut tidak mampu menanggung keletihan itu. Beliau tersenyum getir sambil berkata: “Pada hari itu   sahaja, kami berjaya menjual durian bernilai lebih daripada RM30,000. Saya beritahu isteri,   jangan lagi adakan acara seperti ini, lebih baik kita kekal dengan borong, walaupun kurang sedikit pendapatan.” 

Bukit Durian terletak hanya 10 kilometer dari pusat bandar Keningau, dengan perjalanan kira-kira 17 minit, mempersembahkan gabungan pemandangan indah dan pelbagai makanan lazat, amat sesuai untuk penggemar mendaki, berkhemah dan pencinta durian. “Bukit Durian” di Keningau bukan sahaja menjadi lokasi popular penduduk tempatan untuk berkhemah dan mendaki, malah tumpuan peminat durian menikmati buah tersebut. 

Dari hanya sebuah pondok kecil ketika mula menerima pelawat pada tahun 2020, kemudahan kini semakin lengkap dengan kemampuan menampung lebih ramai tetamu berbanding dahulu. Namun bagi Eddy Yap, pengalaman tersebut meyakinkannya: mungkin pemborongan durian lebih sesuai dengan gaya hidupnya. 

Pencinta Durian Berubah Menjadi Pemilik Kebun

Mengenai asal-usul Bukit Durian, Eddy Yap berseloroh bahawa beliau pada mulanya merupakan pencinta tegar durian yang sering menjelajah seluruh Sabah dan Semenanjung untuk menikmati pelbagai jenis durian. 

Kontena di puncak bukit menjadi spot fotografi, membolehkan pengunjung memandang seluruh bandar Keningau sambil menikmati pengalaman membuka durian sendiri.

 

Pada tahun 2013, beliau sudah bersedia untuk bercucuk tanam, namun hanya pada November 2014 barulah kerja- kerja dimulakan secara rasmi dengan mengangkut 250 anak pokok durian dari Raub, Pahang ke Sabah melalui pengangkutan udara, namun hampir 50 anak pokok telah rosak dalam perjalanan. 

Beliau berkata, pada masa itu tidak terdapat kemudahan jalan raya, menyebabkan pekerja terpaksa mengangkut anak pokok tersebut satu persatu ke atas bukit. Disebabkan kurangnya pengalaman berkaitan dan tiada perancangan untuk bekalan air, pokok-pokok durian tersebut dibiarkan tumbuh secara semula jadi. 

Selepas pokok durian mula berbuah, barulah beliau tersedar rasanya berbeza daripada varieti asal Raub, lalu beliau mula memperbaiki kualiti buah secara beransur-ansur melalui pertukaran pengetahuan dengan petani dari Semenanjung. 

Eddy Yap memasangkan peralatan penahan angin untuk pokok duriannya, melindungi hasil usaha bertahun-tahun lamanya.

 

Beliau berpendapat, berbanding dua varieti utama iaitu Musang King dan Duri Hitam, Duri Hitam lebih mudah dijaga, manakala Musang King hanya akan menghasilkan buah yang diterima pasaran pada kali ketiga berbuah. 

“Kemudian timbul pula masalah besar lain, iaitu ‘biji terbakar’. Buahnya kelihatan cantik, tetapi daripada 800 kilogram yang dihasilkan, 400 kg terpaksa dibuang.” 

Selain itu, masalah baja pernah menyebabkan pokok dijangkiti penyakit kanker, memaksanya mencari penyelesaian melalui cubaan sendiri. 

Kini terdapat 500 pokok durian di kebunnya, dan beliau mengakui tekanan yang dihadapi: “Jangan fikir untuk menanam 500 pokok, ia sangat sukar diurus, tanamlah 200 pokok sahaja.” 

Terlibat dalam Pengedaran Baja Secara Tidak Sengaja

Pengurusan kebun durian turut secara tidak sengaja membawa beliau menceburi industri baja. Pada awalnya, beliau membeli satu kontena baja dari Semenanjung Malaysia untuk kegunaan   sendiri setiap musim. Kemudian, oleh kerana pembekal tersebut tidak mempunyai wakil di   Sabah, beliau mula mengedarkan stok baki kepada petani lain yang memerlukan. 

“Saya pernah menghantar baja ke seluruh negeri Sabah, sehingga ke Bintulu di Sarawak, malah ke Kalimantan. Setelah banyak kali menghantar, saya mengambil keputusan untuk menjadi ejen secara rasmi.” 

Eddy Yap juga merupakan pembaca setia majalah “Agroworld”. Semasa sesi temu bual, beliau sengaja membawa koleksi majalah yang disimpannya bertahun-tahun, sambil berseloroh bahawa banyak pengetahuan mengenai penanaman durian dipelajarinya daripada artikel-artikel dalam majalah tersebut.